Eslem Kılıç
@eslemklc
53 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum.
Reklam
Yine de bir insanın gülümsemesinden farklıydı. Bir şey eksikti. Kanın ağırlığı mı desem, hayatın acısı mı desem bilemiyorum. Özsüz gibiydi, bir kuşun değil, bir kanadın hafifliği gibi. Gülümseyen boş beyaz bir sayfa gibi. Yani tepeden tırnağa sahte hissettiriyordu insana.
"Sığınağımı buldum", diye fısıldamıştı, "mutlu olduğum yeri."
Her şeyin tamirinin mümkün olmadığını, bazı şeylerin de onarılamayacak kadar kırıldığını düşündüm.
Reklam