eslem
@eslemzk
Şu anda okuduğu kitap
“ Hayatta sıkıntılar çoktur ama vakitler de hızlı geçip gitmektedir ..”
Günümüzde en çok israf ettiğimiz şeyin zaman olması ne üzücü . Halbuki şu dünyadaki tek sermayemiz , Allah’ın yemin ettiği en değerli şeylerden biri . Ne acı ki biz bu sermayeyi israf etmeye o kadar alışmışız ki , israf ettiğimizin bile farkında değiliz .
İşte kitabı okuyunca bu sermayenin farkına varıyor insan . Neyi israf ettiğini anlıyor Alimlerin hayatına bakarak . Hele de “ Ya hiç boş vakit bulamıyorum “ cümlesini çok duyduğumuz bu zamanda , Alimlerin o saniye hesaplarını , yemeğe en az vakti nasıl ayırabilirim çabalarını görünce , utanıyor insan .
Halbuki aynı yılları yaşıyoruz onlarla .. Ama aynı fiilleri gerçekleştiremiyoruz maalesef..
Kitabın herkes tarafından okunması gerektiğini düşünüyorum . Kitap alimleri örnek verdiği için belki sadece ilim talebelerine hitap ediyormuş gibi gelebilir ama hiç de öyle değil . Çünkü her insanın belli bir zamanı var ve hepimizin zamanı birbirinden kıymetli …
“ Zorluk çektiğin kadar temenni ettiğin şeye ulaşırsın “
Reklam
Her insanda olan , bununla birlikte herkes de farklı olan kalp . Hepimizin düzeltmek istediği ve düzeltemediği , keşfetmek isteyip içinde boğulduğu , çözmek isteyip iyice düğüm yaptığı duyguları vardır .
Kitap , çözmek isteyip çözemediğimiz içimizde bir sıkıntı olan ama bizim farketmediğimiz bir takım duyguları da kişiye farkettirip çözüme kavuşturmayı amaçlıyor .
Manevi rahatsızlıkların bu kadar fazla oluşu beni rahatsız etse de , yazarın bu rahatsızlıklara şifa dağıtan satırları içimi ferahlattı doğrusu .
İnsanın nereden gelip , nereye gideceğini hatırlatan muhteşem bir eserdi .
Yazarın hayatı da kitap kadar dikkat çekici doğrusu . 17 yaşında geçirdiği ağır bir trafik kazası sonucu kendi iç alemine yönelip müslüman olan , daha sonra böyle güzel eserler ile diğer müslümanların da bilinçlenmesine katkıda bulunan Hamza Yusuf’un kitapta beyitlere ve kelimelerin Arapça kökenine yer vermesi çok hoşuma gitti .
Son olarak bir alıntıyla bitirmek isterim ;
“ Bütün uzuvlar kalbin emrini dinlediği için , en önemli selamet kalbin selametidir .”
İnsan , duygularını mesleği için feda edebilir mi ?
Kitaba ilk başladığımda reis beye karşı bi sempati duydum . O sert , donuk , duygusuz hali beni hep geçmişine götürdü ve düşündürdü ...
Hani bi insana tam kızacakken yaşadıkları , geçmişteki zor hayatı aklınıza gelirde o öfkenizi tutarsınız ya , işte bu duygu ile okudum ilk perdeyi .
İllaki bi açıklaması vardır diye.
Sonrasında vicdanı ile baş başa kalınca , aslında geçmişte içinde tuttuğu merhamet duygusu tabiri caizse patladı . O geçmişte içinde tuttuğu duygu bütün duygularının önüne geçti birden
Reis beyin her cümlesi bir yaşanmışlıktı . Onların içindeki anlam çok derindi .. Sanki ileriye dönük hep bi ipucu verdi bana
Kitabı sonuna kadar merakla okudum . Reis bey bi bulmacaydı ve ben kitabın sonuna kadar onu çözmeye çalıştım sanki ..
Kitabın ana konusuna gelince MERHAMET
Her insanın içinde olan o duygu yada iç güdü
Aslında reis beyi duygusuz olmaya iten şey mesleğiydi .
Her insan bulunduğu konumdan , çevresindeki insanlardan etkilenir . Fakat reis bey etkilenmenin ötesinde , insana aykırı bir fıtrat ile duygularını kaybetmişti . Sevinmek , üzülmek , gülmek , ağlamak , merhamet etmek yoktu hayatında . Adeta diğer insanlara karşı kendi gardını almıştı . Sanki bu duyguları yaşarsa yanlış hüküm verecekmiş gibi kendini dünyadan soyutlamıştı .
Ta ki vicdanı ile baş başa kalıncaya kadar . Aslında asıl duygularına dönmesinin sebebi de bütün mesleki hayatı boyunca uyguladığı kendi politikasını bozan şey oldu …
Reis beyin bir cümlesiyle bitirmek isterim . Şimdiden iyi okumalar ..
“ Göklerin merhamet dolu olduğuna inanıyorum . Bizse , umacı korkusuyla yorgan altına kaçan çocuk gibi , nefsimizin beton çatısını tepemize çekmiş , yaşamayı öldürüyoruz ! Yağmurun yalnız suyunu toplayabiliyoruz ; ruhundan uzağız …”