Bu akşam anladım ki , bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş . Gene bu akşam anladım ki , onu kaybettikten sonra , ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim .
Görüyorum ki , başka yollardan gittiğimiz halde ikimiz de aynı neticeye varmışız : İkimiz de birer insan arıyoruz , kendi insanımızı ...
Eğer birbirimizde bunu bulursak harikulade bir şey olur ...
Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu , daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım .