Onunla fazlasıyla uğraşmıştım; ruhumu öylesine etkilemişti ki kararsızlık içinde kalarak kaçıp kurtulmasını, önüne geçilmeyen bir ırmak gibi özgürlüğünü korumasını arzu ediyordum. Korunması gereken seyrek ve olağandışı bir imkandı o. Bir an için böyle düşünüyor, sonra da pişmanlık duyuyordum. Zayıf bir anımda hayatıma karışmış, kısa süreli fakat gerçek ihanetimin nedeni ve tanığı olmuştu. Bunun için onun katil olmasını istiyordum, böylelikle her şey kolaylaşmış olacaktı. Cinayet, isyandan daha az tehlikelidir. Bir hüküm verilmesine ve tiksinti duyulmasına sebep olan cinayet, yeni bir hamle yapmak şevkini vermez insana.
Daha önce hiç böyle düşünmemiştim. İnsan yattığı yerden kalkıp silkinince, her şey değişiveriyor. Oysa ben, özellikle yattığım yerden kalkmayı ve görüş açımı değiştirmeyi istememiştim. Çünkü böyle olunca, eski halimi yitirdiğim gibi, ne olacağımı da kimsenin kestiremeyeceğini biliyordum. Davranışlarımı önceden sezip ayarlayamadığım yeni, yabancı bir insan olurum belki. Doğarken güçsüz, büyüyünce de korkunç olan bir canavar gibidir memnuniyetsizlik.
Onun, gerekince kaba davranabilme özelliğini henüz dün kararlılıkla adlandırabildim, bugün ise ona imreniyorum. Değişen o değil ben oldum, ama benimle birlikte de her şey değişti.