EÖ
@esmarillion
Bazı duyguları yaşamaktan korkuyoruz. İyileşme bu duyguların hissedilmesi tehdit edici olmadığını zihni öğretmekten geçer bunu öğretebilmemizin ilk yolu ise o duyguyu deneyimlemeye açık olmaktır. Amacımız duyguyu kontrol etmek olmasa da, zorlayıcı duyguları düzenlemenin ve tehdit edici olmaktan çıkarmanın yegane yolu, öncelikle onun varlığını kabul etmektir. Kabul, zorlayıcı duygulara taşıma kapasitenizi artırır ve o duygulara karşı bağışıklığınızı güçlendirir.Diyebiliriz ki kabul, işlevsiz ve amaç dışı duygu kontrol araçlarına karşı geliştirilmiş işlevsel ve amaca hizmet eden bir duygu düzenleme yoludur.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Düşüncelerle kaynaşmak ve yararsız oldukları halde onlara güçlü bir sadakat göstermek yerine onlarla araya mesafe koyabilme ayrışma diyoruz. Ayrışma ile dünyaya düşüncelerden bakmak yerine düşüncelere bakmayı öğreniriz. Bir nevi zihindeki akışı seyretme becerisidir bu.
Psikolojik katılık, bireyin geçmişle veya gelecekle aşırı meşgul olması, şimdi ve burada olmaması, bugüne odaklanmaması durumudur. Katılım durumunda kişi düşüncelere iç içe geçmiş gibidir. Kendisine sabit etiketler üzerinden yaklaşır, değerleri uğruna zorlu duyguları göze almayı seçemez. Psikolojik esneklik ise bireyin yaşadığı olaylar karşısındaki duygu ve düşüncelerine savunmasız ve açık olması, geçmiş veya gelecek üzerine takılı kalmayıp içinde olduğu anda temas etmesi, karşılaştığı problemleri değerleri doğrultusunda koşullara uygun gerçekçi çözümlerle değerlendirbilmesidir.
Kaygılı ve korumacı ebeveynler, çocuklarına an odaklanma becerisi konusunda yetersiz bir rol model olurlar. Çocuk otantik ve Akışta olmayı, bunu tehdit edici bulan ebeveynlerinden dolayı zamanla terk etmeye başlar. Üstelik kendisine yönelik yaklaşımından dolayı ilgiyi ve sevgiyi, korumak ve kaygılanmak tecrübeleri ile karşılamayı Öğrenir. Ebeveynlerinden öğrendiği bu bilgiye göre birini gerçekten önemsemek ve sevmek onun için kaygılanan tedbir almayı zaruri kıldığından kişi sevmek ve önemsemekten de kaygı duyar. Bağlanmak onun için kaygılanmayı seçmek demektir. Dolayısıyla kaygılanmamak için baglanmaktan kaçar.
Kişinin öz farkındalık yetisine kadar eksikse, endişe ve nedensiz öfke ve kırgınlığa da o denli hedef haline gelir ve öfke bizi gerçekliği hissetmeye dair sezgiler becerimiz kullanmaktan bazen alıkoysa da endişe bunu her daim yapar.
