lronik bir biçimde, en çok bağışlamamız gereken kişiler kendilerimizdir.Yapmış olduklarımız ve yapmamış olduklarımız için kendimizi bağışlamak zorundayız. Her yanlış yaptığımızı düşündüğümüzde, kendimizi bağışlamak zorundayız; bir ders almadığımızı hissediyorsak, öğrenmediğimiz için kendimizi bağışlamamız gerekir.
Gerçek, en çok ihtiyacımız olan şeyi her zaman bilmediğimizdir. Hayatın bizi nereye götüreceğini bilmek istemekten vazgeçmek zorunda olmamızın, her zaman neyin doğru olduğunu bilmekte ısrar etmeyi bırakmamız gerekmesinin ve kontrol edilemez olanı kontrol etmeye çalışmayı kesmek zorunda olmamızın nedeni budur. En iyinin ne olduğunu kesinlikle bildiğimizi düşündüğümüz bu zamanlar, aslında yanılsamalarla boğuşuyoruzdur. Hiçbir zaman bilmedik ve hiç bilmeyeceğiz.
Dünyada bir güç vardır. Her olayın, her şeyin, bizim bunu fark etmediğimiz ya da görmediğimiz durumlarda bile, iyiye gittiğine güvenin. Bu inançtır. Sabırlı olmak inançlı olmaktır.
Zamanları yoktu, her şeyi çok büyük bir aceleyle yapmak istiyorlardı. Ben de onlardan biri olmaya alışmıştım, ama artık görüyorum ki zaman keyif almak için var. Üstelik zamanın keyif alınacak çok fazla şeyi var.
Oyun oynama isteğini o kadar uzun bir süre bastırmışız ki bu istek gizli bir aşk ilişkisine girme, uyuşturucu kullanma, saplantılı bir biçimde alışveriş yapma ya da yemek yeme şeklinde dışarı sızar. Eğlenmeyi ya da mutlu olmayı hak etmediğimizi düşünürüz, bu yüzden de hayatlarımızı baltalarız. Kendimize, "kötü biri" olup eğlenmek için biraz izin vermeyi öğrenmek zorundayız.