Arafta kalmışlara… Anne olamamış, evlatlığı ise layıkıyla tadamamış olanlara…
Duygularını yormadan, yorulmadan, yörenizden, ılık ılık esen rüzgar gibi anlatan bir hikaye.
Yine ve yeniden içime işleyen son sayfada birkaç damla gözyaşı bıraktığım bir kitap oldu.
Ebeveynlerinden en az biriyle etkileşim kuran Elif’i de inceden kıskandığımı itiraf etmeliyim. Herkes bu kadar şanslı olmuyor.
Son zamanlarımın en çok özdeşim kurduğum yazarı Melisa Kesmez, şahaneydi…