Heveslenmek, basit bir kelime gibi ama ruhumun en çok yara almasına sebep olan şey. Umudu yüksek bir insan olmak, olmayacak şeylere fazla kapılmak gibi kötü bir huyum var. Kötü diyorum çünkü ben en çok bundan muzdarip oluyorum. Üstelik sonunu bile bile süreci sürdürüyorum ve sonuç hüsran.
Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz sallantılı,korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz.Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır.Tramvaydaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar.Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez.