Birilerinin yalanlarını izlemek, sanki kötü kurgulanmış bir tiyatro oyununu izlemek gibi. Sahnedekinin rolünü yapamadığını görüyorum ama dekorun bozulmaması için susuyorum. Objektif olarak yalanın varlığını bir "psikolojik zorunluluk" olarak kabul etsem de, subjektif olarak bu oyunun içinde hem oyuncu hem de seyirci olduğumuzu bilmek, insan olmanın en ironik ve en yalnız tarafı gibi geliyor.