Nevzat Tarhan’ı, özellikle psikolojiye tasavvufi bir pencereden bakması sebebiyle ara ara dinlemeyi severim. Uzun zamandır bir kitabını okumayı istiyordum ve bu eser, başlığıyla ilgimi çekince bir şans vermek istedim.
Kitap genel olarak biraz tekdüze bir çizgide ilerliyor. İçinde elbette faydalandığım, zihnimi tazeleyen güzel hatırlatıcılar oldu ama anlatımdaki o yoğun nasihatvari üslup beni yer yer sıktı. Birkaç teknik bilgi paylaşıp ardından sürekli öğüt verilmesi, okuma akışını biraz sıkıcı hale getiriyor. Açıkçası günümüz gençlerinin bu kadar doğrudan ve yoğun bir nasihat dilini ne kadar kabullenebileceği konusunda emin değilim; bu tarz bir yaklaşım bence hedef kitleye ulaşmayı zorlaştırıyor.
Yine de dilinin basitliği ve ince bir kitap olması, onu bu alanda yormayan, çerez niteliğinde bir tercih haline getiriyor. Beklentiyi çok yüksek tutmadan, hızlıca göz atmak isteyenler için bir seçenek olabilir.
Yazarın üslubunu, başka bir kitabıyla tekrar denemeyi düşünüyorum.
Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar.