Esra Özgen
@esrabassan
Cocuklarimizi yakınımızda tutmazsa, bunun nihai bedeli çocuklarımızın kendi gerçek benliklerine tutunma becerilerini yitirmeleri olur.
Çocuklar kendilerini önemseyen yetişkinlere ne kadar sıkı bağlanırsa, kırılganlık hissinin ağırlığı altında ezilmeden akranlarıyla o kadar rahat iletişim kurabilirler. Akranların önemi gözlerinde ne kadar azalırsa, akran ilişkilerinin kırılganlığına katlanbilme becerileri o kadar artar. 
Bowlby ebeveynlerin fiziksel olarak var olsalar da bazen stres, endişe bozukluğu, depresyon yüzünden veya diğer konularla meşgul oldukları için duygusal olarak var olmadıklarına dikkat çekmiştir. Ebeveynlerinin niçin var olmadıkları çocuklar için pek de önemli değildir. Yokluklarına verdikleri kodlanmış tepkiler aynı olacaktır, çünkü onlar için esas sorun ebeveynlerinin fiziksel olarak var olmaları değil, duygusal anlamda erişilebilir olmalarıdır. Ebeveynleri ile arasındaki ilişkilerde çok fazla güvensizlik yaşayan bir çocuk savunma amaçlı kopmanın kendine kazandırdığı dayanıklılığı birincil varoluş tarzı olarak benimser. Çocuklarla ebeveynlerin arasında işlevsel bir bağ olduğunda, ebeveynlerin sevgisi ve sorumluluk duygusu genelde çocukların bu tür önlemler almaya zorlanmamasını güvence altına alır. 
Çocukların insanlık dışı davranışlar sergileme kapasitesi büyük ihtimalle değişmedi, ancak yapılan araştırmaların sonuçları çocukların birbirlerini giderek daha fazla yaraladığını gösteriyor. Eğer günümüzde çocuk akranlarının duyarsız davranışlarından dolayı gitgide daha fazla zarar görüyorsa, bunun nedeni çocukların geçmişe oranla daha zalim olmaları değil, akran yöneliminin onları birbirlerinin sataşmalarına ve duygusal saldırılarına daha kırılgan hale getirmesidir.
Ebeveynleriyle arasında kurduğu bağ çocuğu ebeveynlerine karşı kırılgan, diğer insanlara karşı dayanıklı kılar. Bağlanmanın içi ve dışı vardır; kırılganlık içinde, dayanıklılık dışındadır. Bağlanma hem bir kılıç hem de bir kalkandır. Dünyanızda sizi incitebilecek ve incitemeyecek insanları birbirinden ayırır.