Çocuklarımız bize hangi yolla bağlanırsa bağlansın, birincil hedefimiz yerimize başkalarını koyma ihtiyacı duymayacak kadar bize bağlı kalmalarına yardımcı olmaktır. 
Çocuklar sırtlarını ebeveynlerine yaslabildikleri, canlarını sıkan sorunlarla yüzleşebildikleri ve uygun kırılganlık hisleri ile tepki verebildikleri sürece ne kadar üzülürse üzülsünler kendilerine veya başkalarına zarar verme riski taşımazlar. 
Çocukların hayatlarında yetişkin bireylerin yer almamasını zorbalığa neden olan ana nedenlerden biri olduğu doğru olsa da, bunda etkili olan esas dinamik yetişkinlerin otorite eksikliği değil, çocuklarla yetişkinlerin arasındaki bağların eksikliğidir. Daha doğrusu, yetişkinlerin otoritelerini kaybetmelerinin asıl nedeni çocuklarla aralarındaki bağların zayıflaması ve yerlerine akranlarla kurulan bağlara bırakmasıdır. Zorbalık, şiddet olaylarının büyük bir çoğunluğu gibi, akran yöneliminin etkilerinden kaynaklanır. 
Davranışlar kurallarla belirlenebilir veya dayatılabilir, ancak olgunluk kalpten ve zihinden gelir. Ebeveynlerin yapması gereken, çocuklarına büyümeleri için yardımcı olmaktır, yalnızca büyümüş gibi görünmelerini sağlamak değil.