Hayatın en dış dokusu ölü olabilir, benim için ölüydü. Sesim kesildi, tenim bütün diğer 'Ben'lerin ağırlığını her bir santiminde kilolarca ve kilolarca hissetti, kırıştı, büzüştü, kendi içine battı. Şimdiyse dışarıya büyüme vakti. İçine çekme ve dünyanın yüzeyine ve özüne hâkim olma ve onu kendinin yapmak için boğuşma.
En korktuğum şey, sanıyorum ki hayal gücümün ölmesi... Hareket ediyor, çalışıyor, ilerlemek için hayaller üretiyor olmalıyız; hayalsiz hayatın fakirliğini hayal etmek bile korkunç!