Görünmez Olan onlara ne sevinç ne de korku verirdi. Görünmez Olan’dan habersiz, karınları tok olsun, akşamları pipolarını tüttürsün, iki tek atsınlar; işte varoluştan tek beklentileri bunlardı.
Yıllardır onların payına düşen aç kalmaktı. Aylar gelip geçiyordu, onlar sofradan biraz daha yemek yiyebilmiş olma isteğiyle kalkıyordu. Bir kere düşmeye başladınız mı çukura, kronik açlık, iradenizi kırarak düşüşünüzü hızlandırıyordu işte.