İki yakın arkadaş Ahmed Arif ve Cemal Süreya her zaman aynı meyhanede içerler, dertleşirler, şiir yazarlar...Bir gün Ahmed Arif meyhaneye gelmez. İki gün, üç gün derken, neredeyse
aradan bir hafta geçer. Cemal Süreya dayanamaz, garsona sorar; “Oğlum bizim
Ahmed’i hiç gördün mü?”. Garson, “yok Cemal Abi hiç görmedim, bir haftadır uğramıyor valla” der.Bunun üzerine Cemal Süreya, Ahmed’i
aramaya başlar fakat bir türlü bulamaz. En son, ispirto içilen üçüncü sınıf meyhanelere bakmaya karar verir ve bu yerlerden birinde bulur Ahmed Arif’i.“Nerelerdeydin Ahmed”
diye sorar, Ahmed Arif cevap vermez. “Oğlum söylesene, biz seninle dostuz” diye üsteler.
Ahmed Arif, “Cemal, ben sana çok büyük bir hata yaptım” der sadece. Cemal Süreya
“ben böyle bir hata yaptığını hatırlamıyorum” dese de, “Yok yok, yaptım. Ben senin kız kardeşine âşık oldum” deyiverir Ahmed Arif. Cemal Süreya
da bunun normal olduğunu söyleyerek, “senin gibi bir insandan daha iyisini bulacak değil ya Ahmed” der. Uzun uzun konuşup dertleşirler.Cemal Süreya
“Evlen kız, Türkiye’nin en iyi şairi”
diyerek kız kardeşi Ayten’i,
Ahmed Arif ile buluşup görüşmesi için cesaretlendirir bile. Ayten önce şaşırır ama ağabeyinin sözünü de dinler.
Zafer Çarşısı’nda
buluşmak üzere sözleşirler ama o gün Ahmed Arif buluşmaya gelmez. Çok sinirlenen Ayten, ağbisine anlatır durumu. Cemal Süreya da sinirlenir.Eliyle koymuş gibi
yine aynı üçüncü sınıf meyhanede içerken
bulur Ahmed Arif’i ve “neden kız kardeşimi beklettin” diyerek başlar söylenmeye...Ahmed
Arif ise “Gömleğim kirliydi be Cemal, temiz
bir gömleğim yoktu. O gün onun karşısına
kirli gömlekle çıkmak
olmazdı” der sadece...
Mana: Kelimenin kökü Yunancadan gelse de o da kök olarak İbraniceye dayanıyor. Kelimenin kökü
adam demek, tam kelime anlamı “ağaçtan çıkan öz”.
Mana: İncil’de ve Tevrat’ta “Yaradan’ın Gıdası”, “Allah’ın Nimeti” anlamına geliyor.
Mana: Kelimenin kökü “mon” önemli bir mertebe anlamına geldiği gibi, gıda porsiyonu anlamını da
taşıyor.
Mana: Kelimenin kökü Yunancadan gelse de o da kök olarak İbraniceye dayanıyor. Kelimenin kökü
adam demek, tam kelime anlamı “ağaçtan çıkan öz”.
Mana: İncil’de ve Tevrat’ta “Yaradan’ın Gıdası”, “Allah’ın Nimeti” anlamına geliyor.
Mana: Kelimenin kökü “mon” önemli bir mertebe anlamına geldiği gibi, gıda porsiyonu anlamını da
taşıyor.