esrasude
@esrassude
Şu anda okuduğu kitaplar
olan bitenin gerçekten bilincine varmadan ırmağın öte yakasına geçmiştik bile: dünyada olanlarla kafamızda olanlar arasında bir uçurum oluşmuştu. taşradaki tatil aniden son buluyordu çünkü arada geçen zamanda dünya değişmiş, tarih ilerlemiş, tanıdık ekolojimiz yıkılmıştı ve biz bir no man’s land’e atılmıştık: ne atalarımızın ne de yeni sahiplerimizin toprağı olan bir yere. uzakta olan hep haksızdır! evet, öyle! haksızdık çünkü tarihin randevusunu kaçırmıştık.
doğu toplumlarının yanılgısının doruğu ise, önümüze gelen şeylerin doğasında bir ayıklama yapabileceğimize saflıkla kanaat getirmemiz oldu: kuruyu yaştan ayırma yanılsaması. tekniği ve ateşli silahları seçip bunların temelinde yatan laikleştirici ve yıkıcı fikirleri kahramanca reddetmek.
müslüman, konu ne olursa olsun saplantı derecesinde bir yenilik korkusu taşır. yenilik yapmaktan korkulup, başkalarına karşı edilgenleşilince başkalarının eline kalınır. kaçınılmaz olarak başımıza gelen de bu oldu. bir gün geldi, tuzağa düştüğümüzü, kaderimizin dizginlerini artık elimizde tutamadığımızı, topraklarımızdan demiryollarının geçtiğini, telgraf direklerinin tarlalarımızı ağ gibi sardığını, buharlı gemilerin limanlarımızı kuşattığını gördük. tavrımız geri çekilme oldu: tıpkı asırlık tatilimizi zararsız sürdürerek anıtlarımızı seyre daldığımız gibi, çevremizde dolanan bu tüccarları, misyonerleri ve seferdeki birlikleri pasif bir şekilde inceledik.
tanrı sarhoşu olan bizler; yeryüzünü, insanı ve sanat eserlerini tanrı’nın zaferinin silinmez işaretleri haline getirdik. ilahi ilim’e öylesine aşina olduk ki hiçbir şey, metafizik merakımızın elinden kurtulamadı.
gündelik hareketlerimizdeki titiz ritüeli ilahi kaprislere göre ayarladık. her hareket ayine dönüştü, her söylem tanrının kelamının kutsanmasına. bunu, yaşam tarzlarımızla öylesine mükemmelce bütünleştirmiştik ki özel alan ile ilahi alanı ayırt edememeye başlamıştık. böylece bizim ilahi alanın tuzağına düşmemiz kadar, ilahi alan da bizim muamelemizin kurbanı oldu.
asya ve afrika uygarlıklarının çocukları olan bizler üç yüz yıldır tarihte “tatil”deyiz.
gotik üsluptaki öğreti mabetlerimizin son taşlarını yerleştirdikten sonra bunları seyre daldık. zamanı meknada öylesine mükemmel bir şekilde billurlaştırdık ki sorgulama tasalarından uzakta kollarımızı kavuşturup zamanın dışında yaşama olanağımız oldu.