Esra DERİN
@esrdr
Hem içimden bir sürü şey söylemek geliyor hem de sonsuza kadar susmak istiyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Bu hayatın yarısı çok hızlı evet demekle, diğer yarısı da zamanında hayır diyememekle geçiyor.
Reklam
Bazen "İyiyim" demek bile bir savaşın sesi olur…
Ama şunu bilin; Kalbinizin derinliklerinde hâlâ kıpırdayan bir umut varsa, bitmediniz. Yorgun olabilirsiniz ama tükenmiş değilsiniz.
Gülümsemeniz sahte olsa da o gülümseme bir cesaretin yansımasıdır.
Sadece siz değil zorlanan, sadece siz değil geceleri karanlık gelen… Ama her karanlık bir sabaha mecbur.
Unutmayın
En güçlü çiçekler en sert topraklarda yetişir.
En anlamlı tebessümler en derin acıların ardından doğar.
Ve bazen "iyiyim" demek, en büyük direniştir.
Yaralı olabilirsiniz ama eksik değilsiniz. Düşseniz de kalmazsınız yerde, çünkü bu dünya hâlâ içi güzel insanlarla dolu. Tıpkı sizin gibi…
Bugün üzgünsünüz, tamam. Ama yarın… belki yeniden doğacağınız gündür.
Yalnız değilsiniz.
Sabahattin Ali diyor ya hani: "Kendimi bir balkondan aşağı daha rahat bırakabilirim, bir insana bırakmaktansa. Öyle çok korkuyorum insandan." diye. İnsan insanın bazen evi, bazen yurdu, bazen umudu bazense yanılgısı ve yenilgisidir. Ve daima, insan insanın kapanmayan o yarasıdır.
Sen koştun diye, her yolun sonu olmak zorunda değilmiş. Sen sevdin diye her çiçek açmak zorunda değilmiş. Sırf sen güldün diye gülmek zorunda değillermiş. Ağladığın anlarda yanında kimse yoksa, ruhunda kendi elin varmış. Kimsesizmişim yalnızmışım sokağın ortasında kalakalmışım ve adımlarını takip edecek kimsem yokmuş. Ki kimse de adımlarını takip edeyim diye önümde de yürümezmiş zaten. Her insan maviye bir kaç şey sığdırabilirmiş ve kimse, siz ağlarken yanınızda olmak zorunda değilmiş. Ayazda kalsam, kimse kapısını açmazmış ve kimseden bana ev olmasını isteyemezmişim. Korkmak kötü bir şey değilmiş. Her insan korkarmış. Muhtaç olduğum suda boğulabilirmişim. Sevebilirmişim, gülüp, ölebilirmişim. Öldüğüm kadar gülüp, güldüğüm kadar ölebilirmişim. Kaçabilirmişim, koşabilirmişim. Ağlayarak uyandığım gecelerde, yanımda birinin olmamasına kırılamazmışım. Ben buymuşum. Kararsızlıklar içimi bitirebiliyormuş. Sustuğum da konuştuğum da bana yaraymış. Susup ağzımı açmayabilir; konuşup susmayabilirmişim. Ben yenilebilirmişim ama ben, böyle olduğum sürece hiç yenemezmişim.