Patronuma; “Yeni arabanız çok güzeI.” dedim. O da bana; “Eğer kendine hedefIer koyar, çok çalışır ve işini iyi yaparsan öbür sene daha iyisini alabilirim.” dedi.
Yine buruk bir mutluluk duygusu, yine derinlerde uyanan o mahcubiyet. Evet mahcubiyet, neden derseniz bilmiyorum. Belki de yeryüzünde bu kadar acı varken, kendini mutlu hissetmenin verdiği suçluluk duygusu.
Yeniden ağlamaya başladı. Üzülme diyemedim,bütün bunlar geçer,bu acı biter de diyemedim. Hiç teselli etmeye kalkışmadım. Yapamadım,içimden gelmedi,bu yası,hiç kapanmayacak bir yara gibi ömrümün sonuna kadar yüreğinde taşıyacak bu cesur kadına yalan söyleyemedim.