Kapının önünden cenaze konvoyu geçti az evvel. Hiçbir abartı olmadan, öylece geçtiler, sessiz sedasız. Üç beş insan kalabalığıyız alt tarafı. Öleceğiz işte, ne bu tantana?
Söylemek istediğim onca şey varken kullandığım dilin yetersiz oluşunun azizliğini yaşıyorum . Aynı anda hem Kelimelere sığamayıp hem de sözcük denizinde boğuluyorum. İçinde bulunduğum durum tıpkı uzay boşluğuna kendini bırakmak gibi. kendimi bıraktığım için mutluyum ama sonsuza sürüklendiğimin farkında değilim . Belki de farkındayım,
Bilmiyorum...