İnsanlardan uzlete çekilip kimsesiz kalınca, Rabb'ine sığınır. O'ndan başka sığınağı olmayan Efendisi ile başbaşa kaldığında kendi çaresizliğini ve fakirliğini düşünür. Başkalarına yeterken kendisine yetememenin verdiği acziyet, ona ubûdiyyetin sırrını açmıştır esâsında. Ve işte o, bu sırra erişince yalnızca Allah'a muhtâç oluşunun zenginliğiyle şöyle der: "Rabb'im.. Gerçekten ben, Senin bana indireceğin her hayra, muhtâcım"...
diraase
Mart, 2024