Sen hiç ihtiyar görmedin mi la! Göz kapakları yorgunken gözleri bilmiş bilmiş bakar, bu durum garip hale sokar yüzlerini. Kırışıklıklarını her görüşünde yeni görüyor gibi bakarsın. Gözleri içinde ışıldayınca seni genç yanlarıyla tokatlarlar. Ne bileyim, hem küçümsersin hem de el pençe durasın gelir.
İçini derin derin çekerken göz kapaklarına dolan yaşları gerisin geri tutturdu. En güzel ağlamak, tek başıneyken olurdu. Şimdi hiç zamanı değildi, bunu biliyordu Çoban.