Annemin, hayatının önemli addettiği anlarına ait yirmi kadar resim. İki tanesinde babam, bir tanesinde ben de yer alıyorduk. Sanırım annem bunlara bakarak, kendisini varolduğuna ve birşeyler yaşadığına ikna edebileceğini sanıyordu. Ne büyük yanılgıydı! İçimi buruyordu o resimler.
Severim futbol oynamayı. Fiziksel mücadele ihtiyacımı karşılıyor bu oyun. Özellikle sert geçen maçlardan sonra eve kan revan içinde gitmek ayrı bir zevk. Savaş kahramanı gibi hissediyor insan kendini; bir de, varoluş mu önce gelir öz mü, çok iyi anlıyor.
İnsanlar şehir gibiydi. Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz. Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi.