O zamana değin, çocukken insana sonsuz gibi görünen bir yolda, yılların yavaş yavaş ve hafifçe geçtiği, böylece hiç kimsenin akıp gittiklerinin ayırdına varmadığı bir yolda, hep ilk gençliğinin
Şimdi bir kez daha birbirlerinden uzaklaşmışlardı, aralarında bir boşluk oluşuyordu, birbirlerine dokunabilmek için ellerini uzatmaları boşunaydı, giderek daha da artıyordu.
Ama aralarına gerçekten de bir şeyler, tanımlanması olanaksız, belirsiz ve bir türlü dağılmayan bir sis perdesi girmiş; hatta belki de bu sis, uzun süren ayrılıkları boyunca, gün ve gün, onları farkına varmadan birbirlerinden uzaklaştırarak artmıştı.
Kendisiyle odasında hüzünlü ve yitmiş bir biçimde, bir lambanın ışığında, yatağının kenarında oturuyordu. İşte şimdi, evet şimdi, gerçek yalnızlığın ne olduğunu anlıyordu.