Fatma Yılmaz
@evasense
Aziz Nesin'den Kendi Soyadının ÖyküsüEdebiyat
"1934 yılında soyadı kanunu çıktı. Herkes kendi soyadını kendisi seçtiği için, insanların bütün gizli aşağılık duyguları ortaya çıktı. Dünyanın en cimrileri ‘Eli açık’, dünyanın en korkakları ‘Yürekli’, dünyanın en tembelleri ‘Çalışkan’ gibi soyadları aldılar. Her türlü yağmada hep sona kaldığım için, güzel soyadı yağmasında da sona kaldım. Bana, ortada böbürlenebileceğim bir soyadı kalmadığından, kendime ‘Nesin’ soyadını aldım. Herkes ‘Nesin’ diye çağırdıkça ne olduğumu düşünüp kendime geleyim istedim."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
DOPPELGÄNGEREdebiyat
İkili doğamın, şimdi etkin bir şekilde dönüşmüş olduğum kötü yanı, az önce ortadan kaldırdığım yönüme göre daha ufak ve daha az gelişmişti.
Nihayetinde kötü yanım, hayatımın onda dokuzunu, çaba, erdem ve feragat-ı nefisle dolduran iyi yanıma göre çok daha az çalışmış, çok daha az yorulmuştu. Bu sebepten ötürü, Edward Hyde'ın Henry Jekyll'dan çok daha küçük, hafif ve genç olduğunu düşünmeye başladım. Birinin yüzü iyilikle aydınlanırken, diğerinin yüzünün her yerinde bariz bir şekilde kötülük okunabiliyordu. Kötülük -ki bence insanın öldürücü yanı- aynı zamanda adamın biçiminde bir çeşit deformasyon ve çürüme etkisi yaratmıştı. Gelgelelim, aynada bu çirkin bedene her ne zaman baksam,
asla bir iğrenme hissetmedim. Aksine bu bedene sevgi ile kucak açıyordum. Sonuçta bu beden de bana aitti. Bana oldukça doğal ve insani geliyordu bu beden. Bana göre, o zamana dek yaşamını sürdürdüğüm, benim dediğim, o kusurlu ve ikiyüzlü insana göre, daha dışa dönük ve münferitti. Buraya kadar haklı olduğum aşikardı. Edward Hyde'ın şekline büründüğümde, hiç kimsenin, endişe belirtisi göstermeden, yanıma yaklaşmadığını
gözlemledim. Bunun sebebini şöyle açıklayabilirim. Karşılaştığımız her insan evladı, iyilik ve kötülüğün bir araya gelmiş halidir. Edward Hyde ise, herkesin içinde tamamen kötü olan tek insandı.
Kendi karakterimden yola çıkarak, insanın esasını oluşturan ilkel ikili doğasını keşfettim. Şunu anladım: Benim bilincimin derinlerine yerleşmiş iki farklı yapımdan herhangi birine daha yatkın olduğumun söylenebilmesinin sebebi vardı. Temelde iki yapıya da sahiptim...
Aynı, kurmayı sevdiğim hayal gibi bu iki yapının birbirinden ayrılabileceğini düşünerek, zevk içinde yaşamaya başladım. Kendi kendime, iki kişiliğimi birbirinden uzak şekilde yönetebildiğim takdirde, katlanması zor bütün dertlerimden kurtulacaktım. Adaletsiz olan, namuslu ikizinin arzuları ve kurallarından uzak kendi yolunda gidebilirdi. Adaletli olansa, kendi zevk aldığı dürüst yollardan güven içinde, diğerini umursamadan ilerleyebilirdi.
Nihayetinde insanın, çok sayıda, birbiriyle uyumsuz ve bağımsız sakinlerin bir yönetim biçimi olduğu tahmininde bulunma riskini alıyorum.