Hiç kuşkusuz askerler uzakta beliriverince, duvarı kirleten kişi eserini bitirememişti. Mangal kömürü, çizimi devam eden bir omurgadan kaymış, aşağı doğru inen bir çizgi bırakmıştı geride...
...ama ressam yine de altına şöyle yazacak zamanı bulmuştu:
"Strasbourg'da korkuyla yapıldı."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Kaygılarında nasıl da kehanetler sezmiştim... ama sevgilim, gözlerinde gökyüzü kalmış hâlâ."
Hikâyeye hep şöyle başlayacaklar: "Umudunu kaybeden bir halkın hikâyesi bu!"
"Schlof, Kindele, schlof!..
Uyu, minik yavru, uyu!
Baban çobanlık ediyor,
Annen ağacı silkeliyor,
Bir rüya düşecek ağaçtan,
Uyu minik yavru uyu!.."