Bu ahlak şehirde bitti. Masumiyet bitince, o temizlik, o el değmemişlik, o saflık bitince. Geriye ne kalıyor?
Kir.
Hepimiz cinselliğin hayvani bataklığında çırpınıyoruz. Bırak hareketi bir müstehcen söz duyduğunda yüzü kızaran ne kız kaldı ne oğlan.
Oysa ahlakın emaresi yüzün kızarmasıdır. Ar duygusudur.
Biz tam tersine yüzü kızaranlarla alay ediyoruz.
Ar damarımız çatlamış.
Şimdi, bizde sorumluluk duygusu genel olarak az. Çocuk aileden, okuldan bunu alamıyor. Kaytarmaya meyilli. Adamı maaşa bağladın mı, kendini işten azat ediyor. Benim prensibim “kaliteye prim”. Yani önce işi görelim, para sonra.