fakat ben onu, o sevgiliyi bir zaman sarmıştım. yüreğinin çarptığını duymuştum. yüksek yaradılışı önünde kendimi, benliğimin üstüne yükselmiş gibi görürüm. çünkü onun yanında ne kadar mutlu olabileceksem o kadar mutlu olurdum.
o zaman ruhumun hiçbir kabiliyeti boş kalır mıydı? kalbimin bütün dünyayı kucaklamadaki şaşılacak kuvveti, onun önünde tastamam kendini göstermez miydi? kalbin derinliklerinden gelen ürpermeler, iki ruhun karşılıklı ateşlenmesi aramızda her günün bir alışverişi gibi değil miydi? ah, onunla her konuşmamız ve iğneli şakalarımıza varıncaya kadar her sözümüz inci gibi inceydi, ben onu bilirim.
Sayfa 10
