augustine
@evermore
mosaic broken hearts
infj • she/her
522 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu hayatta sahip olamayacağı bir şey için can atmak iyi bir şey değildi.
Reklam
Bir süre sonra bu acının da hafifleyeceğini biliyordu; tıpkı güneş yanığı gibi kendi kendine geçer ve güneş ışığına karşı daha dayanıklı olmasını sağlardı.
"Bana söz ver," dedi Tully; sesi çatallaşmıştı. "Daima dost kalacağız."
Kate sadece, "Daima," diyebildi.
Tully bavulunu hazırlayıp kilitledi. Hiçbir şey söylemeden tekrar oturma odasına yöneldi. Radyoda American Pie çalıyordu. Kate, Bu şarkıyı, bu anı hatırlamadan bir daha dinleyebilecek miyim? diye düşündü içinden. Müziğin öldüğü gün. Tully'nın peşinden evin önüne çıktı. Orada polis memuru Dan gelip yavaşça Tully'yi çekene kadar birbirlerine sımsıkı sarılıp kaldılar.
Tully hayatında eksik olan her şeyi bu gülümsemede gördü.
"Acaba bizim sokağın adını kim verdi?" dedi Tully. "Ben bu sokakta hiç ateşböceği görmedim."
Kate omzunu silkti. "Şu eski köprünün üst tarafı da Missouri Sokağı. Herhalde Missouri'li bir lider memleket hasreti falan çekiyordu. Ya da kaybolmuştu."
"Belki de bu bir büyüdür. Burası büyülü bir sokak olabilir." Tully ona döndü. "Belki de birbirimizle arkadaş olmak için yaratıldık."
Kate bu fikrin gücüyle ürperdi. "Siz buraya taşınmadan önce, bu yolun hiçbir yere çıkmayan sıradan bir yol olduğuna inanırdım."
"Ama artık bizim yolumuz oldu."
"Büyüdüğümüzde istediğimiz her yere gidebiliriz."
"Neresi olduğunun bir önemi yok," dedi Tully.
Reklam