"İnsani aşk” kötüyken, “İlahi aşk" neden iyidir, anlamıyorum. İkisinin de aynı şey olduğunu düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Hiçbir şekilde anlaşılamayacak bir aşkın, bir tutkunun, bir hüznün uğruna ruhunu cehennemde mahvedecek biri olduğumda ısrarcıyım.
Mutluluk denen şey, keder nehrinin dibinde belli belirsiz parlayan altın tozu gibi olmalı. Kederin sınırını geçince tuhaf bir alacakaranlık belirmeli.
Ben limanın boğucu ve durgun havasından bunaldım, yelkenlerimi açıp gitmek istiyorum. Benimle alay edenler yelkenlerini açamayanlardır, açılmayan yelkenler de daima kirlidir. Onların ellerinden hiçbir şey gelmez.
O kadar mutlu olmuştum ki göğe savrulmuş küller gibi uçuyordum âdeta.