Evrim Doğantemur Yalçın

Evrim Doğantemur Yalçın
Aramakla bulunmaz, fakat bulanlar yalnızca arayanlardır.
Reklam
Kendince öyle zor hayatlar seçersinki, seçmediğin bütün o hayatlarda aklın takılı kalır. Acabalar doldurur zihnini. Keşkeler çöker üstüne bazen. Ama hiç bir zaman bilemezsin hangisinin bu seçiminden daha iyi ya da kötü olduğunu.
Ö.
Sen de en az benim kadar gülüyorsun çocuk. Gördüm. Gerçi zaten biliyordum. Ama bir kez daha gördüm. Benden bir çok şeyler aldın, çaldın. Ama hâlâ yüzüme bakıp tebessüm edebiliyorsun. En az benim kadar kocaman kahkahalar atıyorsun çocuk. Bakalım önce hangimiz öleceğiz?
Karpuz kabuğuna yazı yazmak
Benim rüyalarımın saçmalama seviyesi... Aslında dün gece nerdeyse uyumak üzereyken yazmak istediklerimin hepsini kafamda belirlemiştim. Şimdi hiç biri yok. Tıpkı cumartesi günü ne yaptığımı bir süre hatırlayamamam gibi. Seni orda görene dek her şey yolundaydı halbuki. Yoksa ben mi öyle sanmıştım? Bu sorunun cevabını bilmiyorum. Belki kendimi kandırıyordum. Belki güçlü durmaya önemsememeye çalışıyordum. Ama anladım ki aslında çok özlemişim. Çok kızdım sana, çok içerledim, çok gücendim ama çok özlemişim işte. Bunu kendime bile itiraf edememişim. O gece o rüyayı görene kadar yine umursamaz durmuşum. Rüyamda bir öğle arasında sana ulaşmaya çalışmışım. Söylemem lazım diyormuşum, neyi acaba? Bir karpuz kabuğu varmış, ona yazayım bari demişim. Gitmem lazım, söylemem lazım. Nereye yazsam acaba? Buraya mi yazacakmışım yoksa? Komşu şehirde orman yangını çıkmış, külleri dumanı buraya kadar geldi. Sende gördün mü? Peki sen de hissettin mi benim özlemimi? Sen benim kızım gibiydin, kardeşim gibiydin belki, belki daha ileriydin, ilk göz ağrımdın. Şimdi nasıl affederim seni?
Okulların tatil olmasından memnunum yani ama, yolda okuduğumu evde okuyamiyorumki.. ben bundan şikayetçiyim!
1000Kitap
Reklam