Biz çocuklarımıza, yalnız başkalarına ait olan değil, bize de ait olan;yalnız bize ait olan değil, başkalarına da ait olan bir dünya bırakabilirsek, onurlu yaşadık diyebiliriz sanırım.
Bugünü olmayan insanı, yarından başka ne ayakta tutabilir ki? Yoksa biz hepimiz, ilk zorluğun zehriyle bütün bir hayatı kötürüm ederdik.Bize söylenen ilk yalanda biterdi insan.İlk gözyaşı ölüme kadar yıkardı dünyayı.İlk sevgiden öteye gidemezdi kalbimiz.Tanık olduğumuz ilk ölümden sonra göğüs kafesimizde bir tabutla varırdık mezarlığa.Dağıstan'da Avarların mezar taşlarına yazdığı şu sözü, biz alnımıza kazırdık:"Yüz yaşına kadar yaşadı ama bu dünyaya gelmedi..."
Dışımızdadır ağaçların kanadı suların elleri
Toprakla deniz arasındaki fark
Birisinde susuz boğuluruz
Öteki nem bile değildir sözümüze
Her kapımız bir mezar taşı
Biz hepimiz uzun uzun ölürüz...