Ashâb-ı kiram, Alemlerin Efendisi ile sofraya oturduklarında hiç bir zaman O'ndan önce ellerini yemeğe uzatmazlardı. Odasının kapısına tırnak uçlarıyla vururlar, O'nu rahatsız edecek her türlü hareketten şiddetle kaçınırlardı. O'ndan bahsederken ifadelerine çok dikkat ederler, Allah Rasûlü'nü ay ile güneşe benzetirlerdi. O'nun hadislerini rivayet ederlerken de son derece titizlik gösterirler, rivayet sırasında renkleri değişir, yüzlerinden terler akar, gözleri yaşlarla dolar ve boyun damarları şişerdi.