Kitap zamanına göre gerçekten müthiş bir zeka ve gözlem yeteneğiyle hazırlanmış. Okuması zevkli ve şaşırtıcıydı. Tavsiye edilir. Eğer çok sayfalı kitapları okuyabilecek zamanım yok diyorsanız çerez niyetine okuyup daha sonra çıkardığınız dersleri tartışabilirsiniz. Bir kumandan olsam nasıl düşünürdüm acaba diye duvara bakarak plan kurdum. Verimliydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Açık söylemem gerekir ki kitaba başlarken beni bu derece etkileyeceğini düşünmemiştim. Ancak Martin Eden karakterinde kendimi bulduğum çok anlar oldu. Kast sisteminin artık olmadığı söylense de her zaman beynimizin bir kenarında insanları sınıflara ayırıyoruz. Bundan insanoğlu olarak vazgeçemiyoruz. İşte tam da ne kadar ahmakça bir düşünce olduğunu fark etmemize sebep oluyor Martin Eden.
Önyargıyla yoğurulmuş değerler ve sisteme adapte olmuş hareketlerle yaşıyoruz çoğu zaman. Uyumsuz insanları ise divane olarak değerlendiriyoruz. Her neresinden bakarsam bakayım toplumun popülist akımlarına uymaya çabalamış ama uyamamış kendimi görüyorum bu kitapta. Sadece Martinle ayrıldığımız bir nokta var. Çok şükür ki ben hayat motivasyonumu başka bir fani veya beğeniye bağlamamışım.
“Bu kitaplar yazılmıştı!” Evet. Sabahları uyandığımda beynimde belirecek ilk serzeniş bu olacak sanırım. Bir süre en azından...
Bu kitaplar yazılmıştı bayım. Bu kitaplar yazılmıştı!
Uzun zamandır Türk Edebiyatından bir kitap okumamıştım. En son 6. Sınıfta iken Çalıkuşunu okudum sayılır. Ancak sanırım biraz önyargım varmış. Zira kitabı okurken gerçekten zevk aldım. Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın dili pek sade olmasa da gayet akıcı. Elimden geldiğince Türk edebiyatına karşı önyargımı kırıp okumaya diğer eserlerden devam edeceğim. Herkese keyifli okumalar!
Ben diliyle yazılmış kitapları her zaman daha etkileyici bulmuşumdur. Kitabın anlatımında depresiflik beni biraz üzdü ama akıcılığı dolayısıyla bitirdim. Sadece şöyle bir uyarıda bulunmak istiyorum. Bence psikolojinizin çalkantılı olduğu bir zamanda hissediyorsanız kendinizi bu kitabı okumayı biraz ertelemenizi öneririm. Katılan katılmayan okurlar çıkacaktır tabii. Ama benim naçizane önerim budur.
Leonid Andreyev’in ilk okuduğum kitabı şeytanın günlüğü idi. O kitaptaki tarzını çok beğendiğim için ikinci kitap olarak kızıl kahkahayı okudum. Gerçekten savaş gerçeğini size anlatan en güzel kitaplardan birisi. Rus yazarların en sevdiğim yönleri aslında betimleme yeteneklerinin iler düzey olması. Zira bir süre sonra duyguların da betimlenebileceğini farkediyorsunuz. Neyse fazla uzatmayacağım ancak duygu aktarımı konusunda Rus edebiyatını çok beğendiğimi de eklemeden geçemem.
