“ağrıyan aklımdan irinler sızıyor… ve buna kelime diyorsunuz… ah siz…” henüz kitabı okumayı bitirmedim. ancak bu kitabı en iyi tanımlayan cümle bu kesinlikle. liseden çok sevdiğim arkadaşımın yazı tarzına çok benzettim. o da hep böyle çok düşünürdü, sanki düşünce kabızısın derdim kendisine, sürekli düşünürdü sancısını çekerdi, yazmayı severdi ama kendini tutardı. bu kitap bana onu sık sık hatırlattı. Ancak bir kabz hali sardı aşırı yavaş okuyorum, okumakta güçlük çekiyorum. Sonunu merak ediyorum bu sarmaldan nasıl çıkacağız?