Sefiller, merhameti ve adaleti yüceltme iddiasıyla ilerlerken, bu duyguları tekrar ve ayrıntı altında ezerek etkisini zayıflatır. Hugo’nun anlatısı çoğu yerde hikâyeyi taşımak yerine onu durdurur; karakterler derinleşmekten çok ideallerin vitrini hâline gelir. Roman, güçlü bir vicdan çağrısı sunsa da, bu çağrıyı edebi ölçüyü aşan bir ısrarla dayattığı için okurda hayranlıktan çok yorgunluk bırakır.