“Catherine, seni unutmanın, kendimi unutmak demek olduğunu, çok iyi biliyorsun! Sen orada rahata, huzura ereceksin, bense burada cehennem azabı çekeceğim; bu da mı senin o korkunç bencilliğini dindirmeye yetmiyor?”
“Benden çok kötü intikam aldın, Heathcliff! Ama neyse, hadi git, acele et! Seni çaresiz ve köşeye sıkıştırılmış bir durumda görmektense, Edgar’ı o durumda görmek benim için daha iyi.”
"Benim yaşamım ona odaklı. Yeryüzünde her şey yok olsa, sadece o kalsa, ben var olmaya devam ederim; başka her şey yerinde dursa, sadece o yok olsa, dünya tümüyle bana yabancılaşır. Ben artık bu evrenin bir parçası olmaktan çıkarım. Benim Linton’a olan sevgim ormanlardaki ağaçların yaprakları gibidir, kış mevsimi gelip onların yaprakları değiştiğinde, benim sevgimin de değişeceğini çok iyi biliyorum. Heathcliff'e olan sevgim ise, tıpkı toprağın altındaki hiç değişmez kayalar gibidir. Görünüşte pek hoşa gidecek yanları yoktur, ama gereklidirler. Nelly, ben, Heathcliff'im! O her an benim aklımda, bir zevk olarak değil, tıpkı benim de kendim için bir zevk olmam gibi, ama kendimmişim gibi, o da tıpkı benmiş gibi. Onun için bir daha asla bizim ayrılığımızdan söz etme, bu mümkün değil.”