Anarın “Ağ Liman” povestini dəyərli edən ünsür onun 60-cı illərdə belə bir əsər yaratmısıdır. Povestdə biz gündəlik həyatın axarında diqqət etməyəcəyimiz insanların mənəvi dünyasına qonaq oluruq. Həmin bu insanların iç dünyası səhvləri və doğruları arasında tərəfsizcə bizə çatdırılır.
Əsər Nemət obrazının yuxusu ilə başlayır. Fikrimcə, yazar əsərdə əbəs yerə yuxu aləmi ilə başlamır. Məhz əsərin belə başlamasının səbəbi əsərin sonunda da gördüyümüz kimi Nemətin olduğu yerə aid olub-olmadığını sorğulamasıdır. Nemət buna görə yuxusunda olduğu yerdən başqa bir yerə getməyi arzulayır, hətta illərdi bunun üçün sıra gözlədiyini də düşünür. Ədəbiyyatda çox istifadə olunan eyni paltarlı şəxslər simvolikası insanların bənzər həyatlar yaşamasına, bir növ monotonluqdan kənara çıxa bilməmələrinə işarət idi. Hansı ki, bu həyatların sonunda insan yaşamadığını dərk edir. Necə ki, Səftər dayı yoldaşının qəbirüstünə gedərkən bu məqamı vurğulayır. Onun dediyi kimi insanların yaşadıqları illər deyil, həqiqətən var olduqları və etdikləri əməllərlə xatırlanmaları lazımdır. Səftər dayı obrazı əsər boyu fikrimcə, ən təsirli obraz idi. Onun daxili dünyası, içindəki təklik hissi və düşüncələrindəki dərinlik bir oxucu olaraq məni özünə çəkdi. Səftər dayının qeyd kitabcası ilə söhbəti bir çox məqamı özündə birləşdirir. Bir zamanlar yaşayan, nəfəs alan insanların artıq o zənglərə cavab verməməsi, hər kəsin zamanla bir-birinə özgələşməsi, hətta insanın bir zaman sonra özünə belə yadlaşmasını büruzə verirdi. Obrazın monoloqu və ən sonda yenə özünə zəng etməsi də sanki axtardığı sualların cavabını tapacaqmış hissini onda oyadır.
“Beşmərtəbəli evin altıncı mərtəbəsi” romanının ilk mərtəbisini də fikrimcə, “Ağ Liman” əsərində görürük. Təhminə və Zaur obrazı əsər boyunca fərqli yerlərdə dolayı və