İnsan bazen yalnız kalmak ister, yalnız hissetmek değil.
Bir oda dolusu insanla bir aradayken yapayalnız hissedebileceğin gibi, yaprağın kımıldamadığı ıssız bir evde birlikte hissedebilirsin eğer kalbinde taşıyorsan.
Yolunu kaybettiğini düşünen ve bir daha bulamayacağını sanan çaresiz bir ruh için, okuduktan birkaç saniye sonra dilinin ucuna, yanaklarından süzülen o tuzlu suyu tattıracak birkaç sihirli kelimeden ibaretti
Öylece dikildim bir kaç saniye. Ağlamak istiyordum. Benden bir şey istediğinde, lütfen dediğinde, içini açtığında ağlamak istiyordum. Çünkü hissediyordum. Çok hissediyordum. Hiç kimse, hiç kimseye karşı bu kadar çok hissetmemeli belki.
Gözden ırak olan gönülden de ırak olur sanıyorlar ya hani. Asıl gönülden bir türlü ırak olamayan gözünün önünde olmasa ne olur? Görmesende orada bir yerlerde olduğunu bildiğin sürece, anılar, sesler, gülüşler anı kesende yaşadığı sürece..