simeranya
@ezgi40454
Şu anda okuduğu kitap
Cehennem Geçidi: Sekoya Ağacı, adının hakkını veren bir geçiş romanı. Sadece mekânlar arasında değil; korku ile cesaret, kayıp ile umut, karanlık ile sevgi arasında bir geçiş. Yusuf Öztürk, modern dünyanın içinden başlayıp kadim bir karanlığa uzanan bir atmosfer kurmuş. Ormanın içindeki sekoya ağacı yalnızca bir ağaç değil; hafızanın, köklerin ve yüzleşmenin sembolü gibi.
Ailesini bir uçak kazasında kaybettiğine inanmayan bir kadının, onları bulmak için cehenneme inmeyi göze alması… İşte hikâyenin kalbi tam olarak burada atıyor. Bu, fantastik bir maceradan çok daha fazlası; sevginin sınırlarını test eden bir cesaret anlatısı. Karanlık sahnelerde bile duygusal bir damar var ve bu damar metni diri tutuyor.
Atmosfer yer yer ürpertici, yer yer epik. Özellikle geçit sahneleri ve yeraltı tasvirleri görsel bir şölen hissi yaratıyor. Okurken kendimi hem bir maceranın içinde hem de bir annenin yüreğinde buldum.
Kısacası; karanlık fantastik seven ama hikâyede güçlü bir duygu zemini arayanlar için dikkat çekici bir başlangıç. Bu evrenin devamını merak ettim.
Reklam
Georgi Gospodinov – Bahçıvan ve Ölüm
Bu kitabı okurken ağlamadım.
Ama içimde uzun süre geçmeyen bir ağırlık kaldı.
Sanki biri sessizce omzuma dokunmuş da ben neye dokunduğunu tam anlayamamışım gibi.
Bahçıvan ve Ölüm, bir babanın ölümüyle değil; ona hazırlanmakla, ona yavaş yavaş alışmakla ilgili. Hastalıkla birlikte gelen o tuhaf bekleyişi, umutla kabullenişin iç içe geçtiği o duyguyu çok tanıdık bir yerden anlatıyor. Baba bir bahçıvan. Toprağı bilen, sabrı bilen, her şeyin bir zamanı olduğunu bilen biri. Ölüm de bu yüzden kitapta bağırarak gelmiyor; usul usul yaklaşıyor.
Okurken şunu hissettim:
Bazı vedalar konuşarak yapılmıyor.
Bazı sevgiler büyük cümlelere ihtiyaç duymuyor.
Ve bazı kayıplar, insanın hayatına sessizce yerleşip orada kalıyor.
Gospodinov’un dili çok sade ama tam da bu yüzden acıtıcı. Hatıralar, çocukluk anları, yarım kalan düşünceler… Hepsi dağınık ama gerçek. Çünkü yas da böyle bir şey. Düzenli değil. Mantıklı hiç değil.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
Sevdiklerimizi kaybettiğimizde aslında onlarla ilgili değil, kendimizle ilgili bir boşluk kalıyor. Ve o boşluğu kelimelerle doldurmaya çalışıyoruz.
Bahçıvan ve Ölüm bittiğinde içimde bir sessizlik kaldı.
İyi hissettiren bir sessizlik değil belki, ama gerçek.
Ve bazı kitaplar zaten tam olarak bunu yapıyor.
Sarı Yüz, edebiyat dünyasının parıltılı vitrinine tutulmuş acımasız bir aynaya benziyor. R. F. Kuang, bu romanda yalnızca bir intihal hikâyesi anlatmıyor; başarı hırsının, görünür olma arzusunun ve “kimin sesi daha çok duyulmalı” tartışmasının içini oyuyor. Okur olarak rahatsız oluyoruz, çünkü anlatılan şey fazlasıyla tanıdık: Yeteneğin değil, doğru kimliğin; emeğin değil, doğru hikâyenin pazarlanabildiği bir çağ.
Romanın asıl gücü, ahlaki sınırları gri bir alana hapsetmesinde yatıyor. June’u ne tamamen suçlayabiliyor ne de aklayabiliyoruz. Kuang, bizi konforlu yargılarımızdan çıkarıp şu soruyla baş başa bırakıyor: Başarı dediğimiz şey gerçekten kimin hakkı? Ve edebiyat, bu kadar kirli bir dünyada ne kadar “temiz” kalabilir?
Sarı Yüz, hızlı okunan ama etkisi uzun süren bir roman. Kapağını kapattıktan sonra bile zihinde dolaşan o huzursuz his, iyi edebiyatın en dürüst kanıtı. Çünkü bazı kitaplar keyif verir, bazıları düşündürür; bu kitap ise yüzleştirir.
Puan vermedi
Ben Pauline’i Arıyorum Ama O — Burak Çapraz
Bazı hikâyeler vardır, birini ararken aslında kendimizi bulduğumuzu fısıldar… Bu roman tam da böyle bir arayışın, bir özlemin ve zamanın içimizde bıraktığı izlerin hikâyesi.
Burak’ın 90’lar İstanbul’unda başlayan ve Avrupa şehirlerine uzanan yolculuğu; bir kişiyi aramaktan çok, bir duyguyu, bir ihtimali, bir “ben” ihtimalini aramak gibi. Pauline hem bir aşkın hem de içsel bir uyanışın sembolüne dönüşüyor. Şehirler değişiyor, yıllar akıyor ama arayış hiç bitmiyor.
Felsefe, sanat ve nostaljiyle örülü bu roman; hem duygusal hem düşünsel bir yolculuk arayanlara çok şey vaat ediyor. Satır aralarında kaybolurken “gerçekten kimi arıyorum?” sorusu usulca okurun kalbine işliyor.
Yumuşak bir hüzün, zarif bir umut ve derin bir iç sesle örülmüş, çok hoş bir okuma deneyimi oldu benim için.
Puan vermedi
Bir Bedende İki Hayat — Mustafa Gülcan
Bazı kitaplar okutur; bazıları ise içindeki sessizliği duyurur. Bir Bedende İki Hayat tam da ikinci türden.
Yazarın dili yalın ama derin; satırlar arası boşluklar bile anlam dolu. Okurken bazı anlar o kadar gerçekti ki “ben de” dedim, bazıları ise kalbime bir dokunuş yaptı. Bu romanı okurken ağladım, düşündüm ve kendi hayatımdan sahneler gördüm.
Okurken birkaç yerde nefesimi tuttum; bazen sadece bir cümle, bazen de satırlar arasındaki boşluk… Gözlerim doldu; sonra gülümsedim; sonra tekrar düşündüm. Çünkü kitap sadece bir çiftin trajedisini anlatmıyor; sevgiyi, hatayı, affı ve affedememeyi; bildiğimiz ama söylemekten çekindiğimiz tüm çetrefilli duyguları masaya yatırıyor.
Üstelik her bölüm sonunda yer alan QR kodlarla bu yolculuk daha da özel bir hâle geliyor. Okur olarak yalnızca satırların değil, seslerin ve ezgilerin de içinde kayboluyorsunuz; hikâye çok boyutlu bir deneyime dönüşüyor.
Ve final… Kitabın son sayfalarında karşıma çıkan büyük sürpriz, zihnimde yankılandı. Bütün yolculuğu başka bir gözle yeniden düşündürdü bana. Kapanış değil, tam tersine başka soruların başlangıcı gibiydi.
Eğer ilişkilerin görünmeyen yüklerini, sessizliklerin konuştuğu anları ve içimizde sakladığımız ikinci hayatları merak ediyorsanız bu kitap sizi bekliyor.
Reklam