“-Bəzən çox yaxın insanlar da,dostlar da,hətta ailə üzvləri də bir-birini anlaya bilmir. İnsanıq. Əsəbi oluruq,bədbin oluruq,həyatda nəsə istədiyimiz kimi getməyəndə qaralar bağlayırıq. Bütün dünyadan zəhləmiz gedir,”bütün dünya bizə qarşıdı” düşünürük. Bilirsən,məsələ,əslində,bizdədi,dünyada yox… O qədər özümüzə qapılırıq,o qədər düşünüb hər məsələni çürüdürük ki,nəticədə mətləbdən və həqiqətlərdən tamam uzaqlaşırıq. Bataqlıq kimi düşün…Çıxmaq istədikcə daha da batırsan. Elə anlarda insana vaxt lazımdı. Tək qalmağa,düşünməyə,götür-qoy eləməyə…Bəzənsə,sadəcə,darıxmağa…Əlində olan bir nemətin dəyərini bilmək üçün ondan uzaqlaşmaq lazımdı. Darıxdığın hər dəqiqə,hətta saniyə də dəyərini sənin gözünün önünə qoyur. Anlayırsan?”