Kitabı oxumamısızsa axıra qədər oxumayın bunu.
Kitabı bitirdim və böyük boşluğa düşdüm. Murada çox pis oldum həqiqətən. Onun layiq olduğu son belə bir son deyildi… Kaş hər şey daha fərqli olardı. Mələk ətrafdakılardan sevgi axtarmaqdansa,Muradı görəydi və sevgisinə cavab verib,xoşbəxt olaydılar. Xeyli vaxt sonra bir kitab üçün ağladım. Həyat….
“-Bəzən çox yaxın insanlar da,dostlar da,hətta ailə üzvləri də bir-birini anlaya bilmir. İnsanıq. Əsəbi oluruq,bədbin oluruq,həyatda nəsə istədiyimiz kimi getməyəndə qaralar bağlayırıq. Bütün dünyadan zəhləmiz gedir,”bütün dünya bizə qarşıdı” düşünürük. Bilirsən,məsələ,əslində,bizdədi,dünyada yox… O qədər özümüzə qapılırıq,o qədər düşünüb hər məsələni çürüdürük ki,nəticədə mətləbdən və həqiqətlərdən tamam uzaqlaşırıq. Bataqlıq kimi düşün…Çıxmaq istədikcə daha da batırsan. Elə anlarda insana vaxt lazımdı. Tək qalmağa,düşünməyə,götür-qoy eləməyə…Bəzənsə,sadəcə,darıxmağa…Əlində olan bir nemətin dəyərini bilmək üçün ondan uzaqlaşmaq lazımdı. Darıxdığın hər dəqiqə,hətta saniyə də dəyərini sənin gözünün önünə qoyur. Anlayırsan?”