İnsan bir şey bekliyordu,sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu.İnsan tekrar tekrar bekliyordu.Hiçbir şey olmuyordu.İnsan bekliyor,bekliyor,bekliyordu,düşünüyor,düşünüyordu şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu.Hiçbir şey olmuyordu.İnsan yalnız kalıyordu.Yalnız.Yalnız.
-sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içerisine yerleştirdiler,çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerinde hiçlik kadar ağır bir baskı uygulayamaz-
“Herkes yanlış numarayı çeviriyor.” Tanrı uzakta değildi, Tanrı birilerinin değildi, Tanrı herkesindi. Ancak bu umut tacirleri insanları bölmeyi ve koyun sürüsü gibi yönetmeyi öylesine becermişlerdi ki kimse doğru numarayı çeviremiyordu. Kimse doğru numarayı aramıyordu bile. Bir metafor yetmişti insanların sorgulamasına. Bir yanlış numara yetmişti.