“Onun yanındayken,bana neler oluyor bilmiyorum; sanki benliğim ve bütün sinirlerim altüst oluyor. Piyanoda bir meleğin dokunuşuyla çaldığı,hem yalın hem öylesine incelikli bir ezgisi var! Bu onun en sevdiği ezgi ve ben daha ilk notasını işitir işitmez acı duyuyorum,aklım karışıyor ve dalgınlaşıyorum.”
”Böyle mi olmalıydı? İnsanın mutluluğu,aynı zamanda kederinin kaynağı mı olmalıydı? Yaşam dolu doğanın içinde yüreğimi saran içten ve sıcak duygular, beni bir zamanlar öyle sevinçlere boğuyor, çevremdeki dünyayı benim için öyle bir cennete dönüştürüyordu ki; ama şimdi bu duygular, hiçbir yerde peşimi bırakmayan dayanılmaz bir işkence...”