Loc’hlaith
@falka
“Lanet olsun, Poppy."
Elime, tenime baktım ve korkunç bir şey olmasını bekledim. "Hiçbir şey olmuyor."
"Tanrılara şükür," diye hırladı, beni sıkıca sararak. "Ama kalp krizi geçiriyor olabilirim."
Kaşlarım çatıldı. "Atlantisliler kalp krizi geçirebilir mi?"
"Hayır."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
10/10
2021 16. kitabı
BEN AZ ÖNCE NE OKUDUM?!
İ-NA-NA-MI-YO-RUM. Lisede Jennifer L. Armentrout kitaplarını okurdum, sürükleyici ve eğlenceli bir yazar olduğunu düşünüyordum ama bu sefer kendini aşmış. Ne desem bilmiyorum. O son sayfadaki son paragraf!!! Vay canına… Çok cool, çok iyiydi. Genel olarak kitap çok iyiydi, başından kalkamadım. Hiçbir şeye odaklanamadım, sadece bu kitabı okudum.
Bu kısımdan sonrası spoiler içerebilir, ona göre okuyun.
Kitap ilk kitabın finalinden itibaren başlıyor ve açıkçası başları çok güzel ve aksiyonluydu. Poppy’nin kaçış çabası, Kieran ile diyalogları falan efsaneydi. Ancak 150 sayfadan sonra biraz duraksadı, olaylar kendini tekrar etmeye başladı. Özellikle Poppy’nin güvensizliği… Yani göreceklerini gördün hâlâ neden korkuyorsun? Başına daha beter ne gelebilir ki diye isyan ettim. Poppy kandırılmaktan o kadar korkuyor ki, kendi kendini kandırıyor. Numara yapalım diye diye her haltı yapıp istemem yan cebime koy modunda dolanışı beni sinir etti ama neyse ki toplandı sonradan. Atlantislileri tanıdık bu süreçte. İlk kitapta klişe bulduğum detaylara daha iyi detaylar savaşçı ırklar eklendi. Bana yer yer bu İskandinav Mitolojisini anımsattı. Hani şu meşhur savaşçılar valkyrieler gibi değişik gruplar eklenmesi dünyayı, kurguyu sağlamlaştırmış ve renk katmıştı.
Bir de bazı kitaplardan şeyleri anımsadım çokça. Malik ve Casteel olayı bana yazerın Lux serisindeki Dawson ve Daemon’ı hatırlattı. Bazı yorum yapanlar SJM’in Rhys karakterinden ilham alındığını düşünüyor sanırım yazarın başka kitabını okumadıkları için böyle çünkü dünya biraz SJM havası verse de JLA tarzının da bu şekilde olduğunu uzun zamandır biliyoruz. Zaten iki yazar arkadaş. Her neyse. Bir ara Ruh Yiyici kısmı Harry Potter’a, parlama kısmı Twilight’a, Cas’in susuzluktan kendini kaybettikten sonraki
“Beni kalbimden bıçaklayacak mısın? Tekrar?"
"Neden bileğimi bırakıp öğrenmiyorsun?"
"Bu kulağa evet gibi geliyor.”
O aşk yalanlar üzerine kurulmuş olsa da ben ona aşıktım. Hakkında bilmediğim onca şey olmasına rağmen onu seviyordum.