Bir insan topluluğuyla konuşmaktan nefret ederim. Bir toplulukla konuşurken her zaman içlerinden bir tanesini seçip sözlerimi ona yöneltirim ve konuştuğum sürece ötekilerin de gizliden gizliye bana bakıp hakları olmadan dinledikleri duygusuna kapılırım. Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup, "İyiyim," demenizi beklemeleridir.
O zaman anladım ki bedenimin,kendimi kurtarmak için, en can alıcı saniyede ellerimin gücünü kesmek gibi bir yığın ufak hilesi var,oysa bütün karar bana ait olsa, ölmem bir an meselesiydi
Yaşamımın yıllarını bir yol boyunca sıralanmış, birbirine tellerle bağlı telefon direkleri gibi hayal ediyordum. Bir,iki,üç...on dokuz telefon direği sayabiliyordum ama sonra teller boşlukta sallanıyor ve ne kadar çabalarsam çabalayayım on dokuzuncudan sonra bir tek direk bile göremiyordum