özlem
@fallinlabyrinth
Benim söylemek için çırpındığım gecelerde,
Siz yoktunuz.
Tıp Öğrencisi
Hatay, 20 Ocak 2001
55 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
"Sanırım... Sanırım herkese her şey olmak için çok fazla çabalıyordum," dedim. Karmaşık düşüncelerimi Petar için olduğu kadar kendim için de bir düzene koyuyordum. "Hayatın her zaman ileriye doğru gittiğini kabullenmek zor, öyle değil mi? Hep ileri gidiyor, asla geriye gitmiyor. Dışımdaki hayat değiştiğinde ben de değişmek zorunda kaldım ama dışarıda hiçbir şey değişmemiş olsaydı da er ya da geç bir şekilde değişirdim, değil mi? Çünkü insanlar değişir, kimse sonsuza kadar aynı kalmaz. Her şey çok kırılgan, değil mi? Kararlarımızı güne, havaya, ruh halimize, ayın evrelerine, kahvaltıda ne yediğimize göre veriyoruz... Verdiğim ya da vermediğim kararları sorgulayıp duramam; şuna karşı çok yumuşak, buna karşı çok sert olduğum için kendimi suçlayamam. Daireler çizip durduğumu şimdi gö rüyorum." Durdum ve nefes aldım. "Düz bir çizgi üzerinde yürümem lazım Petar
Sayfa 350
Reklam
"Güzelliği sevmenin hiçbir sakıncası yok ama güzellik, daha anlamlı bir şeyle el ele vermediği sürece yüzeysel kalmaya mahkumdur"
Sayfa 600
"Sevgi ölüm dediğimiz şeyi her daim alt eder. Sevdiklerimize niye ağlayalım, onlar hâlâ sevdiklerimizdir, hep yanı başımızdadırlar. Bunu kabul etmekte çok zorlanırız. Şayet bu söylediğime inanmıyorsanız daha fazla konuşmak faydasız."
Sayfa 120
"Ne kadar uğraşsam da artık Tanrı'ya ve kendi benliğime daha yakınım diyemiyorum bir türlü," dedim huzursuzluk içinde.
"Çünkü dünyadaki bütün insanlar gibi, sen de zaman sana Tanrı'ya nasıl yaklaşılacağını öğretir sandın. Ne var ki zaman öğretmez; zaman bize yalnızca yorgunluk ve yaşlanma hissi verir"
Sayfa 21
Reklam