Spoi içerir. Kitap esasında biri yaşlı biri genç olmak üzere iki adamın karşılıklı konuşması ile başlıyor. Ve yaşlı adamın dediği çoğu şey daha önce pek düşünmediğim ya da düşünsem de çok kafa yormadığım şeylerdi.İnsan hiçbir zaman, sonucunda kendinin iç huzurunu tamamlamayacak bir eylemi yapmaz diyor.Bu iç huzur kimileri için kötü bir niyet ,kimileri için iyi bir niyet olabilir.Bir kadına karnını doyurması için cebindeki son parayı verdiğinde bir kahraman değilsin, diyor ya da fedakar. O kadına yardım edince iyi bir şey yaptım hissi için ya da kadının yüzündeki dokunaklı ifadeyi görmemek için ama sebebi nolursa olsun yine ilk olarak kendin sonra kadın için yaptın diyor ve devam eden sayısız örnek.Vatanı için canını veren bir askerden tut da ,evladını koruyan anne için bile hep aynı şey diyor.iç huzuru tatmin etme.Kesinlikle katılıyorum.insan bir nefis,bir benlik duygusu taşır ve eylemleri sonucunda ilk olarak hep kendini düşünmek zorunda kalır.biri için canını verirken bile aslında onun için canını vermek onu huzura kavuşturduğu için verir.Ben de müslümanım, benim için eylemlerin sonucunda gelecek iç huzur ,Allahın onayını almaktan geçiyor bazen bu onay nefsani yönlere elbette kayıyor. O an o nefsani duyguyu yaşamak, Allahın onayını almaktan daha tatmin edici geldiği için mi ? Peki... eğer bu iç huzur kimi insanlarda iyilikle tatmin,kimi insanlarda kötülükle tatmin oluyorsa bunun belirleyicisi kim ? Benim kendimce cevapladığım kısma geçelim o zaman. Herkeste var olan bir şey ,kimse için bir ölçüt değildir diyebilir miyiz ? Matematikçe düşünelim, Bir eşitliğin her iki tarafına bir sayı eklersen aslında hiçbir tarafına eklememiş olursun,çünkü sonuç değişmez. Bir şeyin değerlenmesi için zıttıyla var olmak ya da birilerinde varken birilerinde olmamak zorundadır. Herkes

Din

İnsan Nedir?Mark Twain · Tutku Yayınevi · 201919bin okunma