Ömer faruk yılmaz
@faruk6669
İstanbul üniversitesi •
twitter.com/omerfarukfy?s=09
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Taş duvarın gölgesine yatmışım.
Sırtüstü yere uzanmışım, gökyüzünde bulutlar.
Yahu bu ne biçim gökyüzü, bu ne kadar parlak.
Gözlerim kamaşıyor; ya o mavi, o mavi.
...
Öğle ile ikindi arası.
Uzun mu uzun, geniş mi geniş, kıpırtısız, gamsız, yaz günleri. Taşranın o unutulmuş, kavun kokulu, taze çökelek kokulu günleri...
...
Bir gün, beş gün, yukarıda Allah var, kem gözle bakmış değilim kıza. Öyle işte gidip geliyoruz.
Bir de baktım ki, ablamı alacağım günler yüreğim güp-güp atıyor.
Ulan bu ne, ha, ne iş...
Yüzüm gözüm kızarıyor, ellerim terliyor, iki lafı biraraya getiremiyorum.
Ablam çaktı tabi, anladı benim zokayı yutmuş olduğumu.
Rüzgar sustu...
Kuşlar, ağaçlar, bulutlar, meyveler, serviler, tepeler, dağlar her şey, her şey kayboldu. Ortada hiç bir şey kalmadı. Hiç.
Bir çocuk, bir eflatun kahkaha çiçeğinin dürbününden bakmış ve bir serap görmüştü. Hepsi bu...
~
Hiçbir şeye hiçbir şekilde düşman olmayan çocuklar her şeyi biliyor, aralarında anlaşıp sarı saçlı kızı sözcü seçiyorlar.
O da yumuk ellerini gökyüzüne kaldırıp açarak bu duaya şu ilaveyi yapıyor:
"Allahım karakoncolosun sert yüzünü yumuşat,
Kararmış kalbini aydınlat,
Bizden al, ona kat"
Gece bitti gün doğdu
Hikâye tamam oldu.