Hanife
@farzimisal
Öğretmen
2 Mayıs
171 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Ben kendimi en çok yanıldığım yerlerde tanıdım. Kime fazla güvendiysem orada öğrendim mesafeyi; kime fazla sustuysam orada duydum içimde biriken sesi. Bazı pişmanlıklarım var, inkâr etmiyorum. Ama hepsi bana ait. Hepsi bu yaşın, bu kalbin, bu yorgunluğun eseri. Belki daha akıllı olabilirdim; belki bazı kapılardan hiç girmemeliydim, bazı insanlarda bu kadar kalmamalıydım. Ama ne yaşadıysam beni bugünkü ben yaptı. Artık biliyorum: İnsanın yanlışları da yüzüne yakışır bazen. Çünkü her hata biraz eksiltse de biraz da olgunlaştırır. Ben geçmişime kızmıyorum artık. Sadece içimde kırılan yerlere bakıp şunu söylüyorum: Demek ki büyümek böyle bir şeymiş; içten içe tükenirken bile kendine "geçecek" diyebilmeyi öğrenmekmiş.
Dileğim senin için küçüğüm... Hayalini kurduğun ne varsa hepsini gerçeğe dönüştüreceğiz.Sana söz yüzündeki gülümsemeyi, içindeki umudu, kalbindeki sevgiyi eksiltmeden, dimdik gururla büyümeye devam edeceğiz.
hoşgeldin yeni yaşım...
Reklam
Bazı ayrılıklar vardır, insanı ağlatır. Bazıları ise gözyaşı döktürmez; sadece içini sessizce eksiltir. Ölüm de böyledir. Bir gün gelir ve sevdiğin birini senden alır. O an dünya dönmeye devam eder, insanlar güler, sokaklar kalabalıktır ama senin içinde bir şey sonsuza kadar değişmiştir.
Özlemek, aslında ölümün geride bıraktığı en büyük mirastır. Çünkü giden kişiyle birlikte anılar gitmez. Onun sesi kulağında, gülüşü aklında, sevgisi kalbinde yaşamaya devam eder. Bazen bir şarkıda, bazen eski bir fotoğrafta, bazen de hiç beklemediğin bir anda karşına çıkar ve kalbine ince bir sızı bırakır.
Derler ki zaman her şeyi iyileştirir. Oysa zaman sadece acıyla yaşamayı öğretir. Çünkü bazı insanlar unutulmak için değil, özlenmek için gelir hayata. Ve bazı yokluklar, yıllar geçse de ilk günkü kadar derin kalır.
Belki ölüm bir son değildir. Belki de seven insanların kalbinde devam eden sessiz bir yolculuktur. Çünkü gerçekten sevilenler ölmez; sadece gözden kaybolur. Kalpte bıraktıkları iz ise bir ömür silinmez.
Senin hakkında hoşuma gidenleri saysam dilin tutulur."
Sadece bekliyorum, ufak bir ışık, ufak bir şans, Günün birinde belki, diyerek sabırla bekliyorum... Sana bendeki seni anlatmak için
Hayat o kadar acımasız ki ihtimallerin varlığı bile seni çıkmaz bir sokağa mahkum bırakabiliyor...
İçimdeki tamamlanamamış o duyguyla bomboş bir samanyolunda bir o yana bir bu yana savrulup duruyordum. Benim sorunum buydu. Sırtımdaki kambur tamamlanamadığımdandı...
Reklam