Ben kendimi en çok yanıldığım yerlerde tanıdım. Kime fazla güvendiysem orada öğrendim mesafeyi; kime fazla sustuysam orada duydum içimde biriken sesi. Bazı pişmanlıklarım var, inkâr etmiyorum. Ama hepsi bana ait. Hepsi bu yaşın, bu kalbin, bu yorgunluğun eseri. Belki daha akıllı olabilirdim; belki bazı kapılardan hiç girmemeliydim, bazı insanlarda bu kadar kalmamalıydım. Ama ne yaşadıysam beni bugünkü ben yaptı. Artık biliyorum: İnsanın yanlışları da yüzüne yakışır bazen. Çünkü her hata biraz eksiltse de biraz da olgunlaştırır. Ben geçmişime kızmıyorum artık. Sadece içimde kırılan yerlere bakıp şunu söylüyorum: Demek ki büyümek böyle bir şeymiş; içten içe tükenirken bile kendine "geçecek" diyebilmeyi öğrenmekmiş.
Dileğim senin için küçüğüm... Hayalini kurduğun ne varsa hepsini gerçeğe dönüştüreceğiz.Sana söz yüzündeki gülümsemeyi, içindeki umudu, kalbindeki sevgiyi eksiltmeden, dimdik gururla büyümeye devam edeceğiz.
hoşgeldin yeni yaşım...